Poniżej znajdują się wytyczne co do sposobów rysowania schematów na zajęciach z TUC. Niektóre z zaleceń są związane z edukacyjnym charakterem przedmiotu.
Rysunki zaznaczone na czerwono, to przykłady jak NIE NALEŻY rysować schematów.
1. Schemat powinien być dwukolorowy (bez odcieni szarości), czarno-biały. Symbole elementów zawsze mają charakter „obrysu” . W celu poprawienia czytelności stosuje się czasem wypełnianie elementów ale wyłącznie stonowanym kolorem (np. jasna szarość, jasny beż).
2. Wszystkie elementy schematu, muszą być narysowane linią tej samej grubości.
3. Połączenia należy prowadzić prostopadłe do krawędzi „kartki”. Wszelkie rozgałęzienia, mają mieć punkt połączenia oznaczony kropką. Załamań nie oznaczamy kropką – nie jest to w końcu rozgałęzienie. Jeśli dwa połączenia krzyżują się bez połączenia, po prostu nie stawia się tam kropki – nie należy w tym miejscu rysować „mostków”.
4. Połączenie nie może prowadzić donikąd (wisieć w powietrzu). Wyjątkiem są nieużywane WYJŚCIA elementów.
5. Połączenie powinny być jak najkrótsze (z uwzględnieniem innych zaleceń)i możliwie proste. Oczywiście nie trzeba godzinami optymalizować schematu, ale nieoptymalność ma granice.
6. Połączenia wyjątkowo mogą, a nawet powinny załamywać się pod kątem innym niż prosty w przypadku gdy podnosi to czytelność schematu. Nie może być to kąt ostry. Sytuacja taka ma miejsce w przypadku układów symetrycznych (geometrycznie). Zazwyczaj dotyczy to przerzutników RS-podobnych.
7. Wyprowadzenia powinny być znaczącej długości (nie mogą to być kropki) i powinny być traktowane jako integralna część symbolu, nie należy ich pomijać. Muszą wychodzić „na wprost”
8. Połączenie nie mogą być prowadzone poprzez symbole, ani też po ich krawędziach. Podobne elementy nie mogą na siebie nachodzić czy być ze sobą sklejone.
9. Zanegowane wejścia oznacza się „kółeczkiem” (tak naprawdę okręgiem) a nie dołączoną negacją – to sugeruje, że ta negacja to element na zewnątrz.
10. Wejścia i wyjścia powinny być rysowane jako luźne opisane wyprowadzenia. Może być to zrobione przez użycie jakiegoś rodzaju etykietek. (na jednym schemacie należy stosować jedną koncepcję) Nie może być to zrobione przez podłączenie elementów, które mają coś wspólnego z rzeczywistością, ale rzeczywistością nie są. Jeśli wykorzystywany jest sygnał zanegowany z zadajnika stanów to taki ma znaleźć się na schemacie, a nie sygnał prosty przepuszczonmy przez negację. Etykietki lub ich symbol, nie może sugerować podawania stałej wartości logicznej – czyli na pewno nie mogą być nazwane „0” ani „1”
11. Jeśłi układ wynika z przekształceń algebricznych to oznaczenia wejść i wyjść muszą być zgodne z tymi występującymi w równaniach czy w treści zadania. Schemat musi wynikać wprost z równiań.
12. Jeśli jeden sygnał wejściowy jest potrzebny wielokrotnie w układzie, to należy wprowadzić go tylko raz i rozgałęziać, a nie podawać wielokrotnie.
13. Wejścia bramek powinny być rozmieszczone w regularnie.
14. Elementy powinny być proporcjonalnej zwyczajowo przyjętej wielkości. Oczywiście trudno jest zdefiniować precyzyjnie to kryterium. Ale można to przybliżyć następującymi zasadami:
a. szerokość i wysokość bramek 1,2 wejściowych powinna być identyczna,
b. bramki wielowejściowe mogą być wyższe,
c. przerzutniki powinny być około 2 razy wyższe od bramki,
d. układy z dużą ilością wyprowadzeń powinny być takiej wielkości, aby wyprowadzenie o identycznych funkcjach, były w odległości podobnej jak odległości wejść w bramce.
15. Elementy na „kartce” powinny być czytelne bez lupy, i nie porażać wielkością. Duże elementy nie podniosą wartości sprawozdania. Przybliżona szerokość bramki (zakładając, że wydruk miałby miejsce na kartce A4) to 1 do 3 cm. Jako grubość linii, najlepiej przyjąć najmniejszą domyślną grubość z programów graficznych (0,75 lub 1 pkt). Na kartce przekłada się to na grubość poniżej 1mm i tak mają być linie rysowane. Dla porównania: ślad długopisu ma grubość około 0,5mm
16. W układach cyfrowych praktycznie nigdy nie występuje uziemienie i nie należy używać takiego określenia. Ten częsty błąd zapewne wynika z dziwacznego nazwania masy w języku angielskim jako GND (ground) (uziemienie to po angielsku earth).
Przedstawione powyżej symbole oznaczają kolejno: masa – symbol najbardziej uniwersalny i zalecany, punkt ekwipotencjalny – zazwyczaj masa, bezpiecznie jest go opisać GND, uziemienie – nie występuje w układach cyfrowych, zatem nie należy stosować nich tego symbolu.
17. Dotyczy wyłącznie laboratorium 320!!! Jedynkę logiczną, należy uzyskiwać z zadajnika stanu. Przy jego symbolu należy dopisać „zawsze 1”. Zasada to może ulec zmianie w czasie semestru – wówczas będzie to omówione.
18. Na schemacie mogą być wyłącznie elementy, które były faktycznie używane. Nie należy stosować elementów nieistniejących, nawet z „tłumaczeniem” jak na rysunku.
19. Podobnie na schemacie mogę pojawić się wyłącznie sygnały które były używane. Nie należy stosować innych sygnałów, nawet z „tłumaczeniem” w stylu PL = X0.
20. Czasami funkcjonalność końcówek elementów, wynika z ich symbolu (bramki, diody, rezystory). W wielu przypadkach symbol elementu to prostokąt z wyprowadzeniami. W takim przypadku wszystkie te wyprowadzenia muszą być jednoznacznie opisane wewnątrz symbolu. Opis ten nie może być przypadkowy. W przypadku przerzutników są to symbole typu J, K, D, T, CLK, R, S, Q, ~Q. W przypadku MUX i DMUX wejścia lub informacyjne oznacza się cyframi 0…3..7…15 (zależy od wielkości), wejście sterujące np. S, CS, EN, a wejścia adresowe a0, a1…a2,…a3 lub ABCD. Bardzo ważne jest, że inne podłączenie wejść adresowych daje zupełnie inaczej działający układ. Wejście A i a0 mają zawsze najniższą wagę. Ponieważ indeks przy „a” rozumie się jako potęga 2 przy liczeniu wejścia nie mogą mieć oznaczeń np. a1, a2, a3, a4 bo to by znaczyło, że nie ma wejścia o wadze 1. Oznaczenia wewnątrz elementu są cechą tego elementu, i funkcjonalność całego układu nie ma na nie żadnego wpływu.
21. Schemat w ramach laboratorium nie powinien mieć żadnych dodatkowych opisów typu: symbole układów scalonych, numeracja nóżek, numer układu na płytce. Są to elementy, które w przypadku zadań laboratoryjnych zupełnie nic nie wnoszą.
22. Schemat powinien być szerszy niż wyższy. Wejścia zazwyczaj umieszcza się z lewej strony a wyjścia z prawej strony. Elementy również powinny być tak umieszczane. Od tych zasad jest wiele wyjątków, bezcenne jest tu doświadczenie i przyjmowanie stylu rysowania schematów od profesjonalistów.
23. Schemat nie może mieć włączonej siatki/punktów (grida) zupełnie pozbawionego sensu w przypadku wydruku.
Powyższy opis może się zmieniać i być uzupełniany, ale będzie zmieniać ustalonych już zasad.